നൈതികത സ്വന്തം കവിതയെഴുതുമ്പോൾ: Poetic Justice ആണോ?
സ്വഭാവം വിധിയായി മാറുമ്പോൾ
അഡ്വ. സി.വി. മനുവിൽസൻ
നാടകീയ വെളിച്ചത്തിൽ വീണുകിടക്കുന്ന പാവകളുടെ നടുവിൽ ഒറ്റയ്ക്കു നിൽക്കുന്ന വെള്ള ചതുരംഗ രാജാവിനെ ചിന്തിക്കൂ. വിജയം, പ്രത്യാഘാതം, നൈതിക മറിച്ചുവായനം—ഇവയുടെ ഒരുമിച്ചുള്ള പ്രതീകമായി ആ ദൃശ്യം നമ്മെ തൊടുന്നു.
സമമിതിയുടെ മോഹനം
ഒരു അഴിമതിക്കാരൻ സ്വന്തം അഴിമതിയുടെ ഭാരം താങ്ങാനാകാതെ തകർന്നുവീഴുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ട് അതിൽ ഒരു വിചിത്രമായ സംതൃപ്തി നമുക്ക് തോന്നുന്നു?
വഞ്ചകൻ തന്നെ വഞ്ചനയുടെ ഇരയാകുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ട് അത് ശരിയെന്നു തോന്നുന്നു?
അത് നിയമപരമായി മാത്രം ശരിയാകുന്നതല്ല. ഭാവാത്മകമായും ശരിയാണ്.
മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന ആ നിശ്ശബ്ദ അംഗീകാരം—അതാണ് നാം “Poetic Justice” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
ഈ പദപ്രയോഗം പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഇംഗ്ലീഷ് വിമർശകനായ തോമസ് റൈമർ രൂപപ്പെടുത്തിയതാണെന്ന് പൊതുവേ കരുതപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം ലളിതമായിരുന്നു: നാടകത്തിൽ സദ്ഗുണത്തിന് പ്രതിഫലവും ദുഷ്ടതയ്ക്ക് ശിക്ഷയും ലഭിക്കണം. എന്നാൽ അത് വെറും സംഭവവികാസമാകരുത്; കലാസൗന്ദര്യമുള്ള ഒരു അനുപാതത്തിൽ സംഭവിക്കണം. സാഹിത്യത്തിലെ നീതി, ഒരു താളത്തോടും ലയത്തോടും കൂടിയാണ് സഞ്ചരിക്കേണ്ടത്.
കവിതയ്ക്ക് ഘടനയുണ്ട്.
നാടകത്തിന് രൂപകല്പനയുണ്ട്.
കഥകൾക്ക് സമമിതിയുണ്ട്.
പക്ഷേ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിന്? എല്ലായ്പ്പോഴും അങ്ങനെ ആവണമെന്നില്ല.
ജീവിതത്തിൽ പലപ്പോഴും ദുഷ്ടർ വിജയിക്കുകയും നിരപരാധികൾ വേദനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ കഥകളിൽ, പ്രപഞ്ചം ചിലപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി നീതിയുള്ളതുപോലെ പെരുമാറുന്നു. അവിടെയാണ് Poetic Justice ജനിക്കുന്നത്—അസ്ഥിരമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെയും ക്രമബദ്ധമായ കഥയുടെയും ഇടവേളയിൽ.
അതോടൊപ്പം തന്നെ, നമ്മളിലെ ഒരു ആഴത്തിലുള്ള ആഗ്രഹവും അവിടെ വെളിവാകുന്നു:
നമുക്ക് നീതി മതിയല്ല; നമുക്ക് രൂപമുള്ള നീതി വേണം.
നമുക്ക് ശരിത്വം മാത്രം വേണ്ട; നമുക്ക് അനുയോജ്യമായ ശരിത്വം വേണം.
നൈതിക സൗന്ദര്യത്തിന്റെ ശില്പശാസ്ത്രം
Poetic Justice എന്നത് ഒത്തുതീരുന്ന ഒരു അവസാനതാളമല്ല. അത് നൈതിക ജ്യാമിതിയാണ്.
ഒരു കുറ്റത്തിന് ശിക്ഷ ലഭിക്കുന്നത് മാത്രം അതല്ല.
കുറ്റത്തിന് കാരണമായ വ്യക്തിത്വദോഷം തന്നെ പിന്നീട് ശിക്ഷയുടെ രൂപം കൈക്കൊള്ളുമ്പോഴാണ് അത് Poetic Justice ആകുന്നത്.
മാക്ബത്തിനെ ചിന്തിക്കൂ.
അധികാരലോഭത്തിനായി അവൻ കൊല ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അവസാനം അവനെ നശിപ്പിക്കുന്നത് ഒരു വാൾ മാത്രം അല്ല; അവന്റെ ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്നുതന്നെ ജനിച്ച ഭ്രമവും ഭയവും തന്നെയാണ്.
ഒഥല്ലോയെ നോക്കൂ.
അസൂയയാണ് അവന്റെ പ്രേരണ. ഒടുവിൽ അതേ അസൂയ തന്നെ അവന്റെ ശിക്ഷയാകുന്നു.
ഇവിടെ വ്യക്തിത്വത്തിലെ ദോഷം തന്നെയാണ് വീഴ്ചയുടെ വിത്തായി മാറുന്നത്.
അതാണ് Poetic Justice.
അത് പുറത്തുനിന്ന് അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന ശിക്ഷയല്ല.
അത് ഉള്ളിൽ നിന്നു വളരുന്ന നീതിയാണ്.
കുഴി തുരന്നവൻ അതിലേയ്ക്കു വീഴുന്നു.
കാപട്യം പ്രയോഗിച്ചവൻ കാപട്യത്തിൽ തന്നെയാണ് കുടുങ്ങുന്നത്.
കള്ളങ്ങളുടെ മീതെ കള്ളങ്ങൾ കെട്ടിയവൻ, സ്വന്തം അസത്യത്തിന്റെ ഭാരം കൊണ്ടുതന്നെ തകരുന്നു.
നിയമത്തിൽ, നീതി ഒരു നടപടിക്രമമാണ്.
കവിതയിൽ, നീതി ഒരു അനുപാതമാണ്.
നിയമം ശിക്ഷിക്കുന്നത് ചട്ടലംഘനത്തിനാണ്.
Poetic Justice ശിക്ഷിക്കുന്നത് അന്തർസന്തുലിതാവസ്ഥ തകർന്നതിനാണ്.
ഒന്ന് സ്ഥാപനപരമാണ്.
മറ്റൊന്ന് സൗന്ദര്യാത്മകമാണ്.
പ്രപഞ്ചം ഒരു കോടതിയാണോ, അതോ ഒരു കവിതയോ?
ഇവിടെ ഒരു അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു.
Poetic Justice യാഥാർത്ഥ്യത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ, സമമിതിയിലേക്കുള്ള നമ്മുടെ ആന്തരിക വിശപ്പിന്റെ പ്രക്ഷേപണമാത്രമോ?
നമ്മൾ ഒരു നൈതിക പ്രപഞ്ചത്തെ കാണുകയാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ, നാം തന്നെയാണ് അതിനെ അവിടെയുണ്ടെന്ന് കരുതുന്നതോ?
മനുഷ്യബുദ്ധി സ്വഭാവതಃ രൂപരേഖകളും മാതൃകകളും തേടുന്ന ഒന്നാണ്. അനിയന്ത്രിതത്വം നമ്മെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അക്രമാസക്തമായ സംഭവങ്ങളിലും നാം അർത്ഥവും ക്രമവും കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
ഒരു സംഭവം നൈതികമായി “ചേരുന്ന” രീതിയിൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ നമുക്ക് ആശ്വാസം തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ അവസാനിക്കാതിരിക്കുമ്പോൾ നാം അതിനെ ദുരന്തം എന്നു വിളിക്കുന്നു.
പക്ഷേ പ്രപഞ്ചം തന്നെ?
അത് കഥാപ്രവാഹമല്ല, ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ നിയമങ്ങളാണ് നിയന്ത്രിക്കുന്നത്.
എന്നിരുന്നാലും, കഥപറച്ചിൽ അടഞ്ഞ വൃത്തം ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
പരിണതഫലം ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
കഥാസന്തുലിതാവസ്ഥ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
അപ്പോഴെങ്കിൽ Poetic Justice യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ്?
അതായത്, അത് പ്രപഞ്ചം നൈതികമാണെന്നതിനുള്ള തെളിവല്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ മനുഷ്യൻ ഒരു കഥാപ്രാണിയാണെന്നതിനുള്ള തെളിവാകാം.
നമുക്ക് നീതി മാത്രം മതിയല്ല.
അർത്ഥവത്തായി തോന്നുന്ന നീതിയാണ് വേണ്ടത്.
അർഹമായതായി അനുഭവപ്പെടുന്ന നീതി.
ഒരു കഥയെ പൂർത്തിയാക്കുന്ന നീതി.
അതായിരിക്കും നമ്മെക്കുറിച്ചുള്ള ഏറ്റവും ആഴമുള്ള സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.
നാം ശരിയെന്നു മാത്രം കരുതുന്ന ജീവികൾ അല്ല.
നാം സൗന്ദര്യമുള്ള ശരിത്വം തേടുന്നവരാണ്.
അവസാന പ്രതിധ്വനി
Poetic Justice എന്നത് നൈതികതയും സൗന്ദര്യവും തമ്മിൽ ചേരുന്ന ഇടമാണ്. അവിടെ ഫലം ഒരു ചലനസൗന്ദര്യമായി മാറുന്നു; പരിണതി ഒരു നാടകീയ ക്രമമായി രൂപം കൊള്ളുന്നു.
നിയമം സമൂഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു.
എന്നാൽ കഥകൾ മനുഷ്യാത്മാവിനെ സ്പർശിക്കുന്നു.
യഥാർത്ഥ ലോകം എല്ലായ്പ്പോഴും നന്നായി രചിച്ച ഒരു ദുരന്തനാടകത്തെപ്പോലെ അവസാനിക്കണമെന്നില്ല. എന്നാൽ Poetic Justice എന്ന ആശയത്തോടുള്ള നമ്മുടെ പിടിച്ചുനിൽപ്പ് ഒരു പ്രധാന സത്യം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു:
അനീതിക്ക് ഇരയായ ഒരാൾക്ക് നീതി മാത്രം മതിയാകില്ല; അർത്ഥവത്തായി തോന്നുന്ന നീതിയാണ് വേണ്ടത്.
ഇവിടെ അർത്ഥം എന്നത്— കവിതയെ പോലെ തന്നെ. അത് അനുപാതവും അന്തർലായവും ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
By Adv. C.V. Manuvilsan
അഡ്വ. സി.വി. മനുവിൽസൻ
Legal Thinker | Writer | Columnist
Lex Loci Associates
📩 cvmanuvilsan@gmail.com

ഈ ലേഖനം “Poetic Justice” എന്ന ആശയത്തെ ഒരു സാഹിത്യ സങ്കേതമായി മാത്രം കാണുന്നില്ല. മനുഷ്യൻ എന്തുകൊണ്ട് ചില വീഴ്ചകളെ “അർഹിച്ച അന്ത്യം” എന്ന് അനുഭവിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് ഇത് നോക്കുന്നത്.
ReplyDeleteനിയമം ശിക്ഷിക്കുമ്പോൾ അത് നിയമലംഘനത്തെയാണ് കാണുന്നത്. എന്നാൽ കാവ്യനീതി പലപ്പോഴും സ്വഭാവത്തെയാണ് വിചാരണ ചെയ്യുന്നത്.
വായിച്ച ശേഷം നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം രേഖപ്പെടുത്തുക.
— Adv. C.V. Manuvilsan